KTOS nauczyl mnie jednej pozytywnej rzeczy: pozbywania sie uczuc i przyjaciol.
Pozbywajac sie uczuc - stracisz w niedlugim czasie przyjaciol.
Pozbywajac sie przyjaciol - tracisz uczucia.
Jedna strata nierozerwalnie pociaga za soba kolejna.

Czyz to nie cudowne?
Jestem pusta.
Zaryzykowalam - stracilam wszystko.
I wiesz co?
To nawet nie boli.
Upokorzenia i upadki znieczulaja.
Najpierw starasz sie, probujesz - boli.
Zaczyna Cie to zloscic i irytowac.
Bierzesz sie w garsc i znow probujesz - znow upadek i kolejna rana.
Ponownie ogarnia Cie zlosc, ktora powoli wypelnia rezygnacja.
Poddajesz sie, rezygnujesz...
Nagle pojawia sie uczucie, o ktorego istnienie siebie nie podejrzewales.
Z nikad przychodzi niechec i zatruwa w Tobie resztke tego, co moglo znow szukac przyjazni...






________________________________________

Znalazlam to w Scrapbooku >.<"
Dawno temu zapisane, a jakie aktualne...

Myślę, że to może być:

[link]

Każde jutro przybliża nieuniknione.
Każde wczoraj jest bliższe zapomnienia.
Każdy Twój obraz znika we mgle, którą osnuły się wspomnienia.
Zimnym oddechem obojętności otulam to, co było.
Nie czekam na jutro.
Słońce, które wstaje dla Ciebie - dla mnie już nigdy nie wzejdzie.
Pajęczyny uczuć dziś bardziej delikatne i subtelne niż wczoraj, lecz mniej niż jutro.
Bezbarwne dźwięki i zimne światło.
Monotonna nuda spowita w przeszywająco złowrogi śmiech ciczy.
Głęboka, bezdenna pustka.
Sztylet lodu przeszywający serce, które miało być kamienne.
Krzyk uwięzły w gardle.
Wszystko zostało już powiedziane.
Każde słowo zostało zużyte.
Cisza.




Zanim całkiem straci sens.